A free time night

มาเรียนที่เกียวโตได้ 5 เดือนแล้ว

 

เมืองเงียบ ๆ ชีวิตเรื่อย ๆ ไม่ค่อยได้มีสีสันอะไรเท่านัก

 

แต่ก็มีเรื่องให้คิดให้อยากเขียนมากมาย

 

แต่คนด้อยการเขียนอย่างเราก็ได้แต่พลัดวันไปเรื่อย

 

แต่ช่วงนี้ดูข่าวไข้หวัดนกก็ให้รู้สึกบางอย่างขึ้นมา

 

มนุษย์มีสิทธิอะไรถึงตัดสินชีวิตสัตว์อื่นได้

 

ไก่ นก หมู วัว  พอป่วยแล้วเชื้อโรคสามารถติดต่อสู่มนุษย์

 

มนุษย์ก็จะตัดสินกำจัดสิ่งที่เป็นอันตรายต่อตัวเองทิ้งทันที

 

ไก่นับหมื่นตัวถูกรมก๊าซ.........กลบฝัง  เหมือนเป็นชีวิตที่ไร้ค่า

 

พอนึกถึงเหตุผลที่กำจัดทิ้ง........เพราะเป็นภัยต่อมนุษย์.......

 

แล้วมนุษย์เองล่ะ......คนบางครั้งเป็นโรคร้าย  แล้วยังตั้งใจแพร่โรคนั้นกับคนอื่น

 

ทำไมถึงไม่โดนกำจัดเหมือนไก่.........

 

เพราะมนุษย์เป็นสัตว์ประเสริฐงั้นเหรอ ?

 

แล้วถ้าสักวันเราโดนสัตว์อื่นรวมตัวกันไล่ล่ากำจัดบางล่ะ....?? 

 

เฮ้อ........คิดโน่นนี่สุดท้ายตัวเองทุกวันก็ยังต้องมีชีวิตอยู่โดยแย่งชิงชีวิตสัตว์อื่นอยู่ดี

 

ดูข่าวนักเรียนม.ปลายถูกฆ่าที่โกเบแล้วยังตามจับคนร้ายไม่ได้

ทั้งตำรวจ ทั้งคนในละแวกนั้นต้องจัดอาสาสมัครรักษาความปลอดภัยในเด็กตัวน้อย ๆ

ดูทีแรกก็งงว่าทำไมต้องมาดูแลความปลอดภัยให้เด็กด้วยล่ะ

ก็คนถูกฆ่ามันน.ร.ม.ปลายนะ

แต่พอนึกถึงการฆาตกรรมในสังคมญี่ปุ่น

คนลงมือส่วนใหญ่จะไม่ได้รู้จักหรือมีข้อบาดหมางกับคนตายมาก่อน

ฆาตกรจะเครียดแค้นสังคมที่บีบรัดจนตัวเองไม่มีที่ยืนในสังคม

การฆาตกรรมจึงเป็นการแก้แค้นสังคน  ขอเป็นใครก็ได้ในสังคนนี้

ขอฆ่าระบายความโกรธแค้นเกลียดชังสังคม

ดังนั้น พอมีการฆาตกรรมเกิดขึ้น  แล้วยังจับคนร้ายไม่ได้

คนจะแตกตื่น หวาดกลัวกันมาก  เพราะไม่รู้ใครจะเป็นรายต่อไป

ถ้าเป็นที่เมืองไทย  การฆาตกรรมส่วนใหญ่จะเกิดจากเรื่องส่วนตัว

คนจึงจะเป็นหวาดกลัวกันเท่าไร  อาจจะคิดโหดร้าย  แต่ก็ไม่เกี่ยวกับฉัน  ประมาณนี้

 จริง ๆ ไม่หวาดประเทศไหนก็ต้องมีจุดเสียของตัวเองทั้งนั้น

ดังนั้น  การคิดว่าประเทศนี้ดีกว่าประเทศนี้อาจจะไม่จริงก็ได้

เมื่อคืนคุยกับเปียวน้องที่มาเรียนภาษาที่ญี่ปุ่นด้วยกันและอยู่หอเดียวกัน

คุย ๆ ว่า ครึ่งเดือนหลังมานี้ฝันทุกคืนมาตัวเองกำลังนอนอยู่และคิดว่า

กำลังจะตื่นขึ้นมาอยู่ที่เมืองไทย  แต่พอตื่นเห็นห้องตัวเอง

ก็นึกได้ว่ากำลังอยู่ที่ญี่ปุ่น

น้องเปียวเลยบอกว่าพี่แตรกำลังจะเป็น Home Sick หรือเปล่า

อืม.......ถ้าถามความรู้สึก  อยากเจอแม่เจอพ่อเจอน้อง ๆ น่ะ

แต่ไม่ใช่ความรู้สึกว่าไม่อยากเรียนแล้วอยากกลับไทย

ยังอยากเรียนอยากได้ประสบการณ์  อยากเก่งขึ้น

แต่เพราะไม่เคยห่างพ่อแม่เกินอาทิตย์

นี่เป็นครั้งแรกที่ไม่ได้กอดแม่เป็นเดือนแล้ว

มันก็เลยคิดถึงมั้ง.......อย่างนี้เขาเรียก homesick หรือเปล่านะ ?